“HIJG HYEANA HIJG”

Klinkers 2024

tekst; Anne of de Weegh

spel; Pernille Laban, Eva Gebbinck, Charlie Panneman

Voormgeving; Puck Lindeman, Maggie Thedinga

Het gaat traag.
Eerst gaapt ze, dan rekt ze zich uit. Ze gromt, likt haar lippen af, smakt en trappelt tegen de lakens.

De lucht is koel op mijn bezwete huid. Ze piept nieuwsgierig, snuffelt even aan mijn onderrug en likt het zout van de ronding van mijn billen. Ik voel hoe ze twijfelend, twijfelend maar nieuwsgierig over me heen gaat staan. Haar achterpoten allebei aan één kant van mijn heupen, haar kop ter hoogte van mijn kin.

Met haar grove, schuurpapier achtige tong likt ze mijn haar, kaak, hals, borstbeen. Haar adem ruikt naar rottend vlees, haar vacht naar zand en zweet.

Ze lijkt in niets op zichzelf, maar ik herken haar.

Met haar achterpoten duwt ze hitsig mijn benen uit elkaar en dan voel ik haar … in me.

Ze kwispelt. Lacht als een beest.

Ik stop met ademen, mijn ogen rollen terug in mijn schedel.

Sneller, steeds sneller druk ik mijn heupen tegen die van haar
ze zet haar tanden in mijn nek
er sijpelt bloed uit
ze likt het op …

Ik grijp haar bij haar nekvel ze jankt als een jakhals gaat steeds harder tot ik huilend, bloedend, klaarkom.